Dinsdag en woensdag in Oeganda

Onderstaand bericht ontvingen we van Douwe van den Geest, die op dit moment op werkbezoek bij de PCU in Oeganda is. Zie voor eerdere verslagen de nieuwsberichten onder dit bericht.

 

Dinsdag 22 juli Tweede meeting Zana

De dag begint een beetje te vroeg omdat Lady Margaret op reis moet naar een “retreat” van de Woman Group. Ze moet ver weg, dus de wekker is rond half zes gegaan. Voor die tijd zijn dochter en kleindochter al door het huis aan het scharrelen om al het werk te doen voor mama en de gasten; de houtskoolfornuisjes opstoken, warm water maken voor de “douche”, groente en fruit snijden voor het ontbijt. In het huis hoor je alles, de muren zijn kamerhoog, en vanuit alle hoeken zie je altijd de binnenzijde van het golfplaten dak. Dit schuine dak weerkaatst ieder geluid; van een gepreveld gebed in de kamer naast ons tot alle geluiden uit de badkamer.

 

Het is goed bedoeld, maar iedere beweging van ons wordt gevolgd. Als ik mijn toilettas pak, snelt Sharon al naar de badkamer met een kan heet water. Als we naar buiten gaan, snelt er iemand met ons mee om de deur open te doen. Zelf een stoel dragen is er niet bij, “wacht even, doen wij wel even voor de “delegates”. We moeten steeds beseffen dat we belangrijke bezoekers zijn, immers gedelegeerden van de Reformed Churches, die contact hebben met de “Bishops” van de Presbyters van de PCU. Iedereen die mij kent weet dat ik rollen kan spelen, maar dat ik het moeilijk krijg als het écht moet. Ik doe mijn best en vraag zo nu en dan aan Henk of het goed gaat. Henk staat door mij soms voor onverwachte zaken, maar tot nog toe is het goed gegaan.

 

We gaan om de beurt badderen en om half acht zitten we fris en fruitig aan het ontbijt, er is weer keus genoeg maar we proberen de consumptie een beetje te beperken. Onze chauffeur Vincent is aan de late kant dus er is tijd om wat andere dingen te doen. Henk bereidt de vergadering voor, hij verwacht een intensieve vergadering dus een goede voorbereiding is geboden. Ondertussen word ik geroepen door de kinderen, “muzungu, muzungu”, ze blijven zwaaien en roepen dus ik ga maar eens kijken. De school is in de achtertuin bij Margaret dus ik hoef maar een stukje de straat in om er te komen. Op de hoek van het straatje is de buurman bezig met het maken van bakstenen. Ik vraag hem of ik er foto’s van mag maken en informeer ondertussen naar zijn omstandigheden. Hij maakt de stenen om te verkopen zodat hij er van kan leven. De materialen die hij nodig heeft, rode klei en water, koopt hij. Dat is anders dan de anderen in de buurt want de meeste mensen graven de vruchtbare grond af, tegelijk egaliseren ze de bouwgrond. Van de rode aarde maken ze stenen en van de stenen bouwen ze het huis. Soms is daarmee alle vruchtbare grond gebruikt en dus niet meer beschikbaar voor de teelt van groente en fruit.

 

 

Ik loop door naar de school. De kinderen zijn inmiddels buiten bezig met de gymnastiek. Ze worden met allerlei speelse oefeningen onder begeleiding van hun eigen enthousiaste gezang flink afgemat zodat ze straks in de klas weinig praatjes meer hebben. Ik maak buiten en in de klaslokalen wat foto’s maar het valt niet mee om een beetje normale foto te maken want iedereen is gericht op de muzungu.

 

 

Met luid getoeter arriveert Vincent in zijn pick-up. Vincent is de boekhouder van de PCU, hij is registeraccountant, een slimme kerel met gevoel voor humor. Hij heeft mooie verhalen en geeft veel informatie over de stad en dat is mooi als je de halve dag in de file staat.

 

Rond half elf arriveren we in Zana en tegen elf uur begint de vergadering. We beginnen met praise liederen uit het gezangenboek en dat is een hele ervaring met vijftien muzikale broeders en een enkele zuster. Het volume is goed en her en der worden tweede en derde stemmen ingezet, niet altijd perfect maar wel mooi. De vergadering is intensief en alles verloopt in goede orde. Na vier uur intensief vergaderen gaan we langzaamaan richting een lunchroom om een klein hapje te eten. Daarna terug de file in dwars door druk Kampala. Vincent rijdt kruip-door-sluip-door om de langste files te vermijden en we zien de mooiste wijken en duizenden handeltjes. We hebben deze week geen tijd, maar ik wil terug komen om al die bijzondere werkplaatsjes, winkeltjes, restaurantjes etc. te bezichtigen.

 

 

Rond kwart over zes komen we “thuis” en dochter Rita heeft de tafel al gedekt. Een keur aan gerechten staat ons te wachten, waaronder verse bonen. “They don’t come from a can” verzekert Rita. Dat belooft weer wat voor de akoestiek in het huis, oppassen geblazen dus.

 

Na het eten nog even werken maar we worden onderbroken door een bezoek van pastor Deus, van de kerk hier tegenover. Hij informeert naar ons welzijn en er wordt gebeden en gedankt, voor onze komst, onze bijdrage, onze families thuis en nog veel meer. Mooi om mee te maken, weer een gezegende dag.

 

Woensdag 23 juli Woman groep

Hoe organiseer je een kerk in Oeganda, hoe zorg je er voor dat alle werk tot in alle uithoeken van het land goed geregeld is, dat er orde en structuur is? Oeganda is, naar Nederlandse maatstaven, groot. Het kost je met de auto 15 uur om van de ene naar de andere kant van het land te komen. De PCU, de naam zegt het al, is georganiseerd rond 5 presbyteries met daarboven een “General Assembly” (generale synode) met een permanent bestuur genaamd “Aministrative Committee”. Dit bestuur organiseert het werk door middel van vier werkgroepen (deputaatschappen): missions, diaconaal, onderwijs, vrouwen, jeugd.

 

Het kerkbestuur bestaat uit mannen; ouderlingen en predikanten (beiden voor het leven) en in de deputaatschapppen zitten ook uitsluitend mannen. Met heel veel moeite wordt het onderlinge contact onderhouden, men moet veel en ver reizen om elkaar te zien, en het bezit van een computer of laptop is niet algemeen, en in de buitengebieden komt men niet makkelijk online. Er wordt veel inspanning geleverd om een goed kerkbestuur te realiseren. Dat zijn de mannen.

 

Nu dus de vrouwen. In Oeganda is de plaats van de vrouw achter de man. In stedelijk gebied is dat wat aan het veranderen, maar in de kerk en met name in de buitengebieden geldt dat nog wel degelijk.

 

Gelukkig heeft men in de PCU gezien dat het nodig was om de vrouw in de kerk te mobiliseren en in samenwerking met de partners UM/DVN en ook “Mission to the World” is er ingezet op het “vrouwenwerk” en onder leiding van Cate Nattabi is het “Department of Woman and Children PCU” tot bloei gekomen.

 

Vandaag zijn we te gast in Zana Church waar de vrouwen van de verschillende presberyties verslag komen doen van hun werk. Er zijn vrouwen van dichtbij: Cental Presbyterie, Kampala Presbyterie, maar ook van ver en verder weg: Gulu, Semuliki en Kapchorwa.

 

 

De vergadering begint met zingen en dansen “Praise the Lord”, dan gebed en een welkom aan de “delegates from The Netherlands” en al snel begint met te rapporteren. Eén van de vrouwen uit Kapchorwa vertelt “vroeger zat ik in de kerk en ik voelde me een nul, een niks. Ik wist niet hoe de kerk in elkaar zat, ik wist niet eens dat we zusterkerken hadden, ik wist dat ik een vrouw was die stil moest zijn achter mijn man, ik kende mijn plaats en mijn rol niet. Toen ik hoorde van het vrouwenwerk heb ik me aangesloten, ik ontdekte mijn zusters, dichtbij en veraf. Ik leerde ook dat ik kind van God mag zijn door Zijn Zoon Jezus Christus. Ik deed Bijbelstudie en kwam er achter dat er een grote taak voor mij is weggelegd in kerk en gezin. Ik geniet ook van het samen zingen en het vieren van onze onderlinge band en de band met God. Mijn leven is veranderd en rijk geworden en dat wil ik doorgeven aan de zusters in mijn gemeente”.

 

Zo volgt het ene na het andere rapport. Er zijn natuurlijk ook tegenslagen en uitdagingen en steeds als twee presbyteries hebben gerapporteerd wordt er gebeden voor elkaar. Zo nu en dan is er pauze, en dan wordt er met elkaar gelachen, de kinderen worden gevoed en verzorgd. De sfeer is geweldig! Ik voel me al snel thuis bij al deze prachtige zwarte vrouwen.

 

We krijgen weer een voedzame lunch aangeboden en we gaan her en der zitten. De vrouwen met de kinderen zitten op een matje op de vloer, ik ga er even tussen zitten om de sfeer te proeven, geweldig!

 

 

Na de lunch is het weer zingen, nu gaan ze echt los. Lekker luid zingen en dan tussendoor “duru” je weet wel, luid gillen met een soort van trilling. Wat een blijdschap.

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.